20.12.05

Día tolo

Dende que vivo no cuarto propio, na terra dos guiris, dos nenos con gaitiña estridente, de mozas que nuncanuncanuncajamasdelosjamases te ofrecen torta de santiago porque xa levas gravado na fronte que es de aquí, do guitarrista de nove a once que só se sabe dúas de sabina, "wish you were here" e media de kiko veneno, do cheiro a embutidos, mariscos e cocido que sae do "orella", e aghabea polas paredes até entrar polas fiestras da miña cociña, da mocidade festiva e etílica os xoves pola noite (panic!!! o outro día, tres deles afincados na praza do ourense miraron para min e unha moza díxolles: no armar escándalo, hombre, que la señora nos está mirando mal. AAAArrrGGG!!!), das tendas de souvenirs chorras... dende que vivo no corazón da cidade xa non blogheo.
Entre a mudanza, o Gran Día e a falta de ordenallo propio (que xa é o seguinte estadio, co cal Virginia Woolf non se tivo que enfrontar), a verdade é que non parei. E houbo tantos cambios... uns marchan, outras veñen, cambiamos de casa, cambiamos de pel (como ao principio deste blog, que bunito), cambiamos de máquina... Onte morreu nas miñas mans o que fora o meu compañeiro de traballo durante tres meses. Fielmente, axudoume nos peores momentos e soportou con paciencia a miña torpeza. pero non puido aturar máis, e onte vin como falecía. As súas últimas palabras: panic: we're hanging on. E nunca saberei que quixo dicir con iso... Agora traballo cunha tartaruga xigante. Lévalle o seu tempo responder ( xa cheguei ao punto no que vou a un ritmo máis rápido có da máquina, e todo), pero seguro que co tempo facémonos bos amigos, aínda que xa me deu algún susto.
Pois iso. A vida sigue. As noites de lúa neghra, tamén, pero xa son menos, dende que son unha SEÑORA que mira mal aos mozos que montan barullo (só me falta saír en bata e con rulos, que non uso, ao balcón a berrarlles que mañá traballo, ou a tirarlles caldeiros de auga, pero por coherencia comigo mesma non o fago. O que é a vida: non hai nin un ano era eu a que incordiaba aos veciños). Con todo, o venres pasado tiven unha reparadora sesión de autodestrución no maycar cos dous homes da miña vida, logo dun día marcado por estrañas sorpresas, das poucas noites de farra que lembro logo dunha estrea teatral en que empezas inocentemente cos pinchos e os viños, tes conversas interesantes, e cando te queres decatar estás... no maycar.
En fin: noites de lúa neghra, días de cambio. Cando escribo isto xa vén de estar chea, agora a lúa volve ir para abaixo. Vou agardar outro ciclo até volver escribir... A ver se teño ordenallo propio daquela!

5 comentários:

eue disse...

NOooON. Aaaarrrgh! Outro ciclo non, que temos mono. Polo menos unha por cada cuarto tamén...

FraVernero disse...

Boas:
navegando polas ondas acabo de topar a túa bitácora; encántame. A ver se me dou posto ao día coas túas vellas entradas... xD
A rúa do Franco sempre me resultou extremadamente deprimente e surrealista, con toda esa comida exposta nos escaparates: as lampreas pegando as súas bocas aos cristais, e algunha nécora en cómica postura, mirándoche e cunha tenaza lánguidamente caída...
O maycar é un lugar moi axeitado para sesións de autodestrucción (falo por experiencia); a esa covachuela onde ao final acabamos todos na noite compostelá acáenlle ben esas liñas da serie frikie da nosa Xuventude: 'Mazmorras y Dragones': 'Llegamos a un mundo -fantas-ti-co- lleno de seres - extrañooos...'
Lobotomizada en xornalismo, ¿eh? Seguro que che vin por Santiago entón, anque fose nunha daquelas clases de Outeiriño nas que me colaba de estrangis...

Lúa Neghra disse...

Encantada, Fra Vernero (nunca aturei demasiado a Otero Pedrayo, pero unha cousa non ten que ver coa outra). Efectivamente, ir para casa todos os días despois de traballar mirando bichos apegados nos escaparates que nunca poderei ver no meu prato é deprimente, pero ten o seu encanto.
Así que ía polas clases de Outeiriño? Seguro que nos coñecemos de vista. Bicos, aleghría, saúde e anarquía.

Papelinho disse...

cáspitas!!! estou a recordar que eu tamén "acabei" no Maycar o venres-sábado :-(

Anónimo disse...

I'm really Glad i ran across this site.Added lua-neghra.blogspot.com to my bookmark!