16.6.06

Día de loito

É duro de asimilar, pero miñabuela xa non está. "Parecía indestrutible", dicía meu irmán. Pois é certo, parecía que Marita non ía acabar nunca. Pero sei que non marchou de todo, que algo dela quedou connosco. Quedan as súas palabras, "canfurneiro/a", "escachapedriñas", "cagho no cativo de Rita", "vai rezar" "vai á mosca", "que loca de Cañete"... Quedan as súas mans gastadas da lixivia e da cociña en cada recuncho da casa de Pantín... Queda a receita do arroz con leite que facía polo San Xiao, da "sopa de legumbre", dos freixós (moi parecida á que me deu Jan ;), pero cada cociñeira ten a súa técnica...), da "lechefrita"... Quedan as súas expresións na miña cara, na do meu irmán e a miña nai, os tres orfiños que deixou... Quedaron as súas historias da guerra, a súa memoria. Queda o seu baby colgado tras da porta da cociña, que parece que o vexo andar pola casa e que escoito os axóuxeres (non sei onde os levaba, pero sempre que andaba pola casa soaban axóuxeres)... Queda o seu riso no salón, debaixo da mantiña coa que sentaba no sofá a comer a súa froita e mirar a tele... Os seus dos pares de lentes (os de preto e os de lonxe, que ás veces poñía os dous á vez porque lle encantaba estar no allo e máis no tallo, non perder detalle nin da "novela" da tele nin do labor que estaba a facer)... Quedoume unha colcha de labor súa, por certo, que vou poñer xa (sempre me dícía: "téñoche para cando cases manteis, toallas, colchas"... Todo co seu labor feito. Ultimamente xa era máis realista e dicía "téñoche para cando vivas soa...")... Queda a súa voz rezando o rosario mentres facía as camas, que tiñas que facela correndo antes de almorzar se non querías que cha fixese ela nun descoido... Non nos deixaba facer nada, tanto é así que custounos ben atopar o cadro da luz e a chave da auga de Pantín, porque Marita controlábao todo. Non paraba. E cando parou, parou de vez. Supoño que non aguantaría estar sen poderse mover e que houbese que coidar dela. Esta muller, con tal de non molestar... É igual. Agora está no nicho co seu home, con Pepe, o "Cho". Pero eu sei ben que quedou en nós...

11 comentários:

Marcos disse...

Sintoo nena. Unha aperta

Marinha de Allegue disse...

Sinto o que aconteceu. Sempre nos resulta difícil enfrentarnos a este momento. A todo imos afacéndonos gracias ao paso do tempo...

Unha aperta e un beijo guapa.
:)

Artipractor disse...

Lo siento!!
La esencia de tu abuela siempre permanecerá contigo!!
Un beso.

Jan disse...

Pero como dis ti, eles ao final están aí. As súas frases quedan pegadas na nosa memoria e mentres nós as lembremos eles estarán presentes.

Eu lembro ao meu avó Juan dicíndolle á miña avoa cando non queriamos comer: Erundina, non lle porfíes á pequena, oh!

Iso quedará comigo para sempre, ainda que eles xa non estean, prendido na memoria, como moitas outras cousas.

Un bico moi forte.

Lúa Neghra disse...

Moitísimas grazas aos catro polos ánimos... É certo, Jan, iso de porfiar é moi ferrolán... A min chamábanme "porfiúda" cando estaba encirrada nalgo... Moitos bicos :)

eue disse...

Marita desembocou en ti. ;-)
Un bico ghrande

mariademallou disse...

un bico ghrande coma a memoria que o gharda todo

SurOeste disse...

Acabo de descubrir o teu comentario entre os careixós meus e acabei lendo os teus últimos post. Este impresionoume moito. Aínda onte comentabamos o meu home e mais eu que a miña avoa case non morreu porque nos lembramos tódolos días dela e sempre nos acabamos rindo das súas ocorrencias.
Un abrazo

Andresinho disse...

Marita era moita marita. Ninguén sabía cal era o seu nome, poucos coñecían que era mercedes... pero iso daba igual... non deixaba pedaciños do seu corazón aquí e alá, senón que tiña a habilidade de ofrecer o seu enorme corazón en todo aquel lugar no que estaba, e diso teñen boa conta en ferrol e en domondón.

Se tardaba máis de dous días en chamala, o contestaren respondíame: Ola escachapedriñas, xa te olvidabas da túa abuela?
Imposible marita, imposible...
Para min, como di lua-neghra segues a ser indestrutible. A que nos coidou non só a nós e a nosa nai, senón os nosos amigos, a tódalas persoas que a visitaban e a querían.
Quérote marita, sempre estarás comigo.

Mar e Lúa disse...

Xa pasou tempo desde que escribiches este post... Acabo de lelo por casualidade, e tiña que dicirche que me pareceu precioso. Meu avó morreu hai pouco máis dun ano, e aínda me lembro moito del, sobre todo estes días... E agora un chisquiño máis gracias a ti :)
Espero que esa sensación de desacougo que sempre se sinte neses momentos amainase polo menos un pouquiño.
Mándoche unha aperta e moito ánimo.

Lúa Neghra disse...

Ei, outra (mar e) lúa da beira do Lérez! Encantada de te coñecer :) Agardo máis posts...